24 maart 2026 - OK dag

Drie eenvoudige gevalletjes. Coco is onze anesthesist. Alles verloopt goed en in een amicale sfeer.

's Avonds doen we - zoals het hoort - "consent round", dwz dat we met de te opereren patiënten van de volgende dag een gesprek hebben waarin in detail wordt uitgelegd wat we van plan zijn te doen en welke onmiddellijke en lange termijn gevolgen dit allemaal kan hebben. De patiënt tekent dan een formulier (of zet er een vingerafdruk op).

We bespreken onderling nadien dat, hoe goed we dit ook allemaal proberen uit te leggen (met vertaling als de betreffende patiënt geen engels of frans spreekt) een patiënt eigenlijk nooit ten volle beseft waar hij/zij mee instemt. Dat geldt natuurlijk ook in België en heeft ook niets te maken met het opleidingsniveau van een patiënt of zo. Eigenlijk kan je zelfs stellen dat we zelf ook niet ten volle beseffen hoe het moet zijn als je een van die grotere ingrepen zou ondergaan (en je zou dat willen afwegen tegen wat er gebeurt als je géén behandeling ondergaat: ook daarvan hebben we geen volle besef). Dat geldt dus altijd en overal en je kan alleen maar proberen om "het ideale" zo goed mogelijk te benaderen. Volgens mij illustreert dat ook hoe goed het bvb is om - zoals dat in Antwerpen bestaat - een "Antwerpse vereniging voor gelaryngectomeerden" te hebben. Daar doen we dan beroep op in de weken voordat een patiënt een mutilerende ingreep als een laryngectomie moet ondergaan. De patiënt wordt dan bezocht door een lotgenoot die in het verleden zo'n ingreep had. Dat is natuurlijk ideaal maar zeker niet voor alle ingrepen realiseerbaar en al zeker niet haalbaar in de omstandigheden waarin we hier werken.